Ooit was dit springpaard top, maar nu is het graatmager en verwaarloosd.
Zutendaal/Diepenbeek -
Bij revalidatiestal ’t Venhof in Zutendaal is een uitgemergeld en zwaar verwaarloosd paard opgenomen. De merrie - op sterven na dood - was nochtans ooit een nationaal springpaard. Hoe is het zo ver gekomen?
Nick Martens
Donderdag 16 mei 2024 om 18:40
Enkele dagen geleden kreeg stal ’t Venhof in Zutendaal een dringende oproep binnen over de verwaarloosde merrie. Ze stond al drie dagen in een wei in Diepenbeek terwijl daar een ander paard dood lag. De merrie zelf was ook zo ondervoed en slecht verzorgd dat ze amper nog op haar benen kon staan.
De eigenaar deed vrijwillig afstand van de merrie, zodat ’t Venhof haar kon meenemen.
In Zutendaal bleek dat deze merrie een verleden heeft in de springsport. ‘Miss Paulois’ is 23 jaar en sprong ooit tot en met de 1m 30-klasse, het één na zwaarste normale niveau (Z). Ze heeft een internationaal paardenpaspoort en er is ook op internationaal niveau mee gefokt. Een van haar nakomelingen springt momenteel op nationaal niveau (1m 35-klasse).

Blessure

Hoe kan een paard van zo’n status vel over been eindigen? “Deze merrie is ooit met haar twee achterbenen tussen de tralies van de stal vast komen te zitten. Daardoor heeft ze een zware blessure opgelopen en verder springen was onmogelijk”, vertelt Angelica Jongejans van ‘t Venhof. “Een fokker nam haar vervolgens over. Maar toen hij plots zijn paarden moest wegdoen, ging het mis. De merrie kwam terecht bij een vriend die al een paard had.” Hoe het daar dan precies misging, is niet duidelijk. Feit is dat het paard uiteindelijk graatmager werd.

Ontstekingen

“Ze is zo mager dat je alle ribben kan tellen”, zucht Jongejans. “Zelfs het borstbeen steekt uit, wat helemaal niet zou mogen. Door ondervoeding heeft ze ook inwendige ontstekingen.” Maar ze heeft ook andere problemen. “Door verwaarlozing van de hoeven zijn die zodanig doorgegroeid dat het een hele karwei wordt om ze weer in de juiste vorm te krijgen.

Nog aan de achterbenen heeft ze vergevorderde mok, een huidaandoening.” Vooral die achterbenen blijken problematisch. “We durven haar bijna niet laten liggen, uit vrees dat ze niet meer zal kunnen opstaan.”

Maar hoe verwaarloosd en uitgemergeld Miss Paulois ook is, ze geeft niet op. “Ze heeft een heel sterk karakter. Ze eet goed, drinkt goed, neemt haar medicatie goed... Dat geeft ons heel veel voldoening.” Als de revalidatie zo verderloopt, gokt Jongejans dat ‘Miss Muppet’, zoals ze haar intussen liefkozend noemen, binnen anderhalf jaar weer gezond door de weide kan stappen.

 

Inmiddels heeft ze ons station verlaten.

Door dit artikel heeft de ruiter die haar altijd gereden had direct contact met ons opgenomen.

Hij was behoorlijk geëmotioneerd en vroeg of hij haar mocht adopteren zodat ze bij hem de rest van haar leven mocht blijven. “Dit verdient ze niet!!”, “trouwens, geen enkel dier…”.

Nadat ze sterk genoeg was is ze dan ook terug naar daar waar haar carrière is begonnen weer terug gegaan.

En ze stelt het super nu!!